In verzekeringscontracten zijn opzettelijke daden vaak uitgesloten. Maar wat met zelfmoord? Is een overlijden door zelfdoding per definitie niet verzekerd? En hoe zit het met euthanasie?
Als algemene regel geldt dat zelfdoding in een levensverzekering gedekt is zodra een termijn van één jaar na de inwerkingtreding van de polis verstreken is. Deze bepaling staat ingeschreven in de wet op de Landverzekeringsovereenkomsten en is van dwingend recht. Met die termijn van één jaar wil de wetgever vermijden dat iemand die zinnens is om zelfmoord te plegen nog snel een overlijdensverzekering kan onderschrijven om de toekomst van zijn nabestaanden financieel veilig te stellen. Het bewijs van de zelfmoord moet door de verzekeraar geleverd worden. Een verzekeringsmaatschappij mag wel afwijken van de wettelijke regeling in het voordeel van de begunstigde. Bijvoorbeeld door in de polis op te nemen dat zelfdoding altijd gedekt is.
De kans bestaat natuurlijk dat er discussie ontstaat, zeker tijdens het eerste jaar van de polis, over de doodsoorzaak: stierf de overledene een natuurlijke dood of pleegde hij zelfmoord? De verzekeraar zal moeten bewijzen dat het om zelfmoord gaat, maar daarbij stelt zich ook het probleem van het medische beroepsgeheim.
