De bankencrisis heeft ook in ons land heel wat stof doen opwaaien. Plots begon de Belg zich vragen te stellen over de veiligheid van zijn spaarcenten bij een financiële instelling. Daarbij werd het debat opengetrokken tot de verzekeringsmaatschappijen: hoe veilig is uw geld dat u in een levensverzekering geïnvesteerd hebt?
Algemeen kunnen we stellen dat uw geld in een levensverzekering op drie verschillende manieren beschermd wordt.
- Eerst en vooral waakt de toezichthouder over de financiële gezondheid van een verzekeringsmaatschappij. Als de controle-overheid, de FSMA, problemen voorziet, dan trekt ze aan de alarmbel en moet de betrokken verzekeraar maatregelen nemen.
- Daarnaast voorzien verzekeraars zelf in de nodige buffers. Zo zijn er de solvabiliteitsratio en de reserves, die toekomstige betalingen moeten opvangen. Uiteraard hangt ook de commerciële politiek van de maatschappij hiermee samen: als de langetermijnrente laag staat, dan zal de verzekeraar zijn gegarandeerde rente laten dalen om aan zijn toekomstige verplichtingen te kunnen blijven voldoen.
- Als het toch misgaat en een verzekeraar op de fles dreigt te gaan, dan treedt het Beschermingsfonds voor Deposito’s en Financiële Instrumenten in werking. Dat fonds voorziet in een maximale vergoeding van € 100.000 per klant per verzekeraar. Opgelet, dit fonds is enkel van toepassing op levensverzekeringen van het type tak 21, d.w.z. levensverzekeringen die een gewaarborgd rendement of een kapitaalsgarantie bieden. Tak-23-polissen, waarvan het rendement afhangt van één of meerdere onderliggende fondsen, vallen hier dus niet onder. Tot nu toe is het Beschermingsfonds eenmaal moeten tussenkomen, nl. bij Apra Leven.
Een belangrijk voordeel dat levensverzekeraars hebben in vergelijking met banken is het feit dat levensverzekeringen langetermijnproducten zijn. Een ‘rush op de banken’ is dus quasi ondenkbaar bij verzekeraars, omdat bij een vroegtijdige afkoop een strenge fiscale penalisatie volgt.
